Veni Vidi

nasıl canım sıkkın akşamdan bu yana... akşam saat 5 ten bu yana uyuyorum! gece 12 de uyandım, bir bardak su içtim, tekrar uyudum. sabah ezanıyla tekrar uyandım; sonrası fasılalarla uyu-uyan şeklinde geçti.

insanın istemediği bir davranışa maruz kalması kadar rahatsız olduğu başka şey var mıdır ben bilmiyorum. beni en çok rahatsız istemediğim bir davranışa maruz kalmak; bu bir bakış olabilir, bir söz olabilir, bir gülüş olabilir. evet, hiç tanımadığım biri bana rahatsız edici bir şekilde gülümsediği zaman, baktığı zaman rahatsız oluyorum.

akşam da böyle oldu işte; sıkış tepiş bir otobüste hayvan bir adam daha biner binmez dikti gözlerimi üstüne bir daha ayırmadı... ne kadar rahatsız olsam da kaşlarımı çatmaktan yüzüm yamulsa da vazgeçmedi! yetmedi gibi geldi durdu tam önümde; kafama koydum o anda, küçük parmağı bile otobüsün tutamacını tutan elime değse yumruğu geçirecektim suratına!

o kadar sıkışık otobüste bir adım dahi ilerlemedi ve tam önümde durdu durdu baktı baktı.

evimden 3 durak önce attım kendimi otobüsten. yürümeye başladım. hayvanoğlu hayvan benden bir durak sonra inmiş, bir duvara yaslanmış geçmemi beklemiş. düz bir yol zaten, bir an bir ses duydum döndüm bu! ne dediğini anlamadım ama iyi bir şey demediği kesindi. yalnızdım, korktum. evime kadar acaba takip ediyor mu beni diye arkama baka baka geldim. mideme yumruk yemiş gibiydim. uyudum. bir dolu rüya gördüm. şimdi de o kadar uyumuş olmaktan sersem gibiyim. dudaklarım gerginlikten bir çizgi halini almış, ağzımı açmaya halim yok. yazmak iyi gelir belki diye yazıyorum.

çok kötü oldum, evimize mi kapansak ne yapsak, dışarda her daim tehlike her daim rahatsızlık veren insanlar, erkekler...

nasıl atlatacağım bilmiyorum.

ela